شبهای کابریایی

نهادینه شدن کنکور -نسبت کلام با اقتصاد سیاسی

dameshghi — Sun, 02 Nov 2008 21:48:01 GMT

(بدون شرح:)

1
نهادینه شدن کنکور:

اولین پرسش احمدی نژاد در نامه به دانشگاهیان در باره بحران مالی اخیر (متن نامه در روزنامه کارگزاران) :

"بحران فعلی بیشتر ریشه‌های نظری دارد یا برآمده از شیوه كاربرد آنهاست یا هر دو؟ "

2
نسبت کلام با اقتصاد سیاسی:

پرسش احمدی نژاد از علمای حوزه (متن نامه در روزنامه کارگزاران) :

"آیا عدالت یك امر مجرد و تبعی است یا یك امر ذاتی و ناشی از ماهیت احكام و رفتار است؟ "

بریده بریده می ماند

dameshghi — Thu, 30 Oct 2008 18:21:18 GMT

فاصله میان بستر ها و کاغذ های تو در تو

برش می خورد

کلاغ های سیاه!

لباس مترسگ را بدرانید

مغز کاهیش را در خانه هایتان

زیر تخم های غارتگری

دوباره بیامیزیید

جسد دود

لمیده در هوای اتاق

سرفه های خشک، گیراندن دوباره

در ساعات نیمه شب

در چشمان نیمه باز و نیاسوده

کلامی که میان بسترها

در فاصله ابعاد یک تخت شکل نمی گیرد

کاه

بستر نرمی است برای آسودن

وکاغذ که میان بستر و ذهن شاعر

بریده بریده می ماند.

زمستان 1386

مارلبرو قرمز و ایدآلیسم

dameshghi — Sun, 19 Oct 2008 03:05:18 GMT

آ: یک ایده اصلی

"شکل ها و فقدان شکل ها، محتواي تاريخند."

***

ب: مارلبرو قرمز و ایدآلیسم*

1. آرزو دوشکل اساسی دارد: تحقق آن یا متضمن پذیرش و انطباق با ضرورت است یا مبتنی بر نفی ضرورت.

2. مفهوم مرکزی در شکل اول آرزو موفقیت و در شکل دوم آزادی است.

3. ضرورت همواره در باره آرزو به ما هشدار می دهد که فرصت و منابع محدودی در اختیارداریم.

4. هشدار دیگر ضرورت آن است که بر اساس قوانین آمار و احتمالات، تحقق شکل اول آرزو محتمل تر از تحقق شکل دوم آرزوست.

5. عمل کردن و ایمان داشتن به آن، شرط تحقق احتمالی آرزو در شکل اول است: موفقیت.

6. ایمان داشتن و عمل کردن به آن، شرط تحقق قطعی آزادی منفی در شکل دوم آرزوست: نفی ضرورت.

7. شکل منفی آزادی همان شکل مثبت آزادی است، با این قید که، عمل آن را شکل می دهد نه ایمان.

*اثر، صورتک مرگ برای طرح ذهنی است( والتر بنیامین/ تکنیک نویسندگی در سیزده نهاده)؛ با سپاس فراوان از مارلبرو قرمز و نوشته سه خط کنارش

3 بند در باره دوستی( کارگاه1)

dameshghi — Fri, 03 Oct 2008 03:55:18 GMT

1-تصور ما از دوستی تایید خودشیفتگی دیگری است
2-...
3-...

( اگر این فرض را می پذیرید بند های 2 و 3 را طرح کنید و اگر نه 3 بند مجزا بنویسید)

وانموده های رنج

dameshghi — Tue, 30 Sep 2008 01:38:18 GMT

در دنیای خلاق مصرفی، امر گروتسک جای خود را به فانتزی میدهد، حتا بیماری و مرگ نباید تصویر تثبیت شده زندگی مصرفی را مخدوش کند، چطور است رنج و مرگ را با لطافت وانموده های آن به رختخواب ببریم یا به کسی که عاشقش هستیم هدیه دهیم یا حد اقل از آینه ماشین آویزانش کنیم!

گویا تضاد(رنج/لذت، زندگی/مرگ) در منتها درجه خود شکل جدیدی از آشتی یا لذت می آفریند: مازوخیسم فرهنگی .این لذت تنها زمانی ممکن است که عامل رنج یا مرگ تبدیل به وانموده گردد: ماده و دلالتی دیگر
در این مازوخیسم فرهنگی ،دیگر لذت به میانجی رنج حاصل نمی شود(همانند تحمل لحظات رعب آور و منزجر کننده فیلم های ترسناک) بلکه در یک استحاله کامل، تنها نام رنج از رنج باقی می ماند، نام رنج نیز در این فضای وانموده جدید وظیفه بازاریابی لذت را بر عهده می گیرد( شور و شوق دخترکان جوانی را بخاطر می آورم که برای آسیب دیدگان بم پول جمع میکردند)

نمونه ای از وانموده های رنج:

عروسک های باکتری ها و عاملین بیماری های:
سفلیس/ زخم معده / هاری
ایدز /قانقاریا / سوزاک
برای مشاهده سایز بزرگتر عروسک ها بر روی نام بیماری ها کیلیک کنید

شفاف سازی اتفاقات پیش آمده در نمایش فیلم شیرین کیاروستمی در جشنواره ونیز را در اینجا بخوانید

شب های خیس نقره ای مرگ

dameshghi — Tue, 23 Sep 2008 03:14:18 GMT

این یکی را باید حتمآ در دسته پرسه های نابهنگام گذاشت، پرسه می زدم که رسیدم به شعر جدیدی که بابک در وبلاگش گذاشت:ه "همین امروز یا فردا"
دلم می خواست کمی صبر می کردم تا بحث بیشتری در باره مطلب دانشگاه رخ می داد ولی نتوانستم، کامنتی برای مطلب بابک گذاشتم که اینجاهم آورده ام.
فاصله و قرابت شعر بابک با شعر خودم جالب بود، مرگ خواهی بابک از تن و ذهن است و مرگ خواهی من از خاطره، دلالت هر دو بر آن چیزی است که در واقع بیرونی است اما به ناگزیر با درون آمیخته شده، ذهن وتن با جهان و ذهن وتن با تاریخ ( انگار که کانتی و هگلی)، این ترکیب ها همان زندگیست که همزمان بعدی درونی و بیرونی یا شخصی و غیر شخصی دارد، نسبت ناگزیر ما با این ترکیب نسبتی مالیخولیایی است: همزمان نفی و ایجاب، لحظه شعر این امکان یا این بیان را می دهد که با کنشی مازوخیستی این زخم را بشکافیم و بخارانیم تا تسکینی موقت بیابد. به نظرم کاری که این دو شعر برای شاعرانش انجام می دهد مشابه است: حمله ای برای عقب نشینی، حمله ای موقت و عقب نشینی موقت که بنیان دیالکتیکی شعر است بین من و جهان

***

کامنت برای شعر بابک: (اول خود شعر را بخوانید)
تر کیب لذت و نفرت با تصاویر عریان که اسمش را خشونت می گزارند، به یاد دالی می افتم که لذت توصیف اش از باچاقو بریدن چشمهای آن خر، در سگ آندلوسی، حسی آشنا ولی تکان دهنده ایجاد می کند: ماخولیا و رانه مرگ، از همان لحظه ای که ایده و امید داشتیم، مرگ همراهمان بوده، یاد اما بواری افتادم که چند بار جان یوسا را نجات داده است.
روح آزرده، تن را دیگری می کند و نفرت از بیرون را به درون تن سرازیر می کند، تلقی مرلوپونتی وار جایی ندارد، تن با ما نیست، تنها چیزی است که مسلمآ مالک آن هستیم پس زنده باد مازوخیسم، من گواهی می دهم که این اشعار واقعی است، برای آنکه بار دیگر به درون لباس زبر و تیغ تیغ ذهن و صندلی میخ دار تن باز گردیم

***

(شعر من):
شب های خیس نقره ای مرگ

تکیه بر نسیمی شبانه
تنازع مدام باران را
تصویر جسدی در مسیل می پراکند
چه آسوده است شب های خیس نقره ای مرگ
وقتی که مهتاب
بوی خاطره را از یاد می برد

در باره

dameshghi — Sun, 21 Sep 2008 13:06:18 GMT

"در باره" عموما به دو منظور تفسیر و تفصیل بکار می رود، قاعدتا می بایست آنچه را مولف در باره متن خود می نویسد تفصیل خواند آما از نظر بارت تفصیل مولف خود تفسیری مهمان در متن است، متن زیر نیز در پی روشن کردن برخی مواضع متن پیشین" تز هایی در باره دانشگاه است" است، از آنجایی که آن متن بو دار است و کلی اما و اگر در پی دارد من سعی کردم با تفصیل یا تفسیر آن باب یک بحث را باز کنم، از این رو حتمآ متن قبلی و کامنت های آن را بخوانید. گرچه می توانید هر کدام را به عنوان متنی مستقل در نظر بگیرید.

***

اگر تفاوت کلبی مسلکی و رندی را در بی معنایی و بی مبنایی تمیز دهیم ، آنگاه دانشگاه یک امر بدون دلالت است. آنچه موقیت ذهنی دانشگاه را بر می سازد تصویریست که امر نمادین از آن می سازد، همان تصویر اولیه ای که دانشجویان تازه وارد در ذهن خود دارند، دلالت ایدئولوژیک دانشگاه از آن رو که دیگر ایدئولوژی تبدیل به امر نمایشی شده ساقط شده است، آنچه اکنون می توان به عنوان ایدئولوژی از آن نام برد نه دلالت آن بلکه فرم کلبی مسلکانه آن است که با ضرورت پیوند خورده. پس ایدئولوژی دیگر یک گزاره نیست بلکه یک شکل است. شکلی که از جمله عناصر آن کنش و سوژه های انسانی آن هستند: در اینجا دانشجویان و کنش نمره خواهی و مهاجرت.
فرم کلبی مسلکانه، کنش و سوژه های اپورچونیست یا رند می آفریند، که خود بخشی از این ایدئولوژی به عنوان فرم هستند، سوژه اپورچونیست توسط ایدئولوژی اغفال نشده اند بلکه کنش خود را با این فرم انطباق می دهند، این کنش انطباق مستلزم همان خصلت بی مبنایی رندی است، و از آنجا که بی مبناست هم می تواند با خصلت نمایشی ایدئولوژی هماهنگ می گردد و هم در راه تحقق امید فردی به شکل پراگماتیک عمل نماید، معنا برای سوژه رند همان موفقیت است، مادامی که دانشجو به عنوان یک سوژه رند در پی موفقیت فردی است هیچ ضرورتی برای تغییر در شکل وجود ندارد چراکه مبنای کنش او بی مبنایی است. ضرورت تحقق امید جمعی، تصور یک شکل یوتوپیک است که مطلقآ برای سوژه رند بی مبنا، بی معنا است. مادامی که دانشجویان همانند تجار و بازرگانان و کار خانه داران و کارمندان و... در پی موفقیت باشند- یعنی متافیزیک زاییده این این شکل کلبی مساکانه و نمایشی ایدئولوژی-هیچ تغییری رخ نخواهد داد.

تزهایی در باره دانشگاه

dameshghi — Sun, 14 Sep 2008 10:24:18 GMT

(به مناسبت شروع ترم جدید)

"بر کنار جاده مي نشينم
راننده چرخ را عوض مي کند
جايي را که از آن آمده ام دوست ندارم
جايي را که بدان مي روم دوست ندارم
پس چرا با بي صبري به او مي نگرم
که دارد چرخ را عوض مي کند."
برشت

1-اميد و ضرورت همديگر را نفي مي کنندد، مگر در لحظه انقلاب يا شورش که تحقق اميد تبديل به امري ضروري مي گردد.

2-فقدان اميد در داشگاه و به دانشگاه، زاييده ساختار ضروري کلبي مسلکانه آن است، نه ساختار ايدئولوژيک آن.

3-ضرورت دانشگاه نه شکلي مستقل که بخشي از ضرورت کلي زندگي در فقدان اميد جمعي است.

4- همانطور که مارکس نشان داده، عمل بر اساس نفع شخصي، ضرورتا تبديل به نفي نفع جمعي مي گردد.
در استيلاي ضرورت کلبي مسلکانه دانشگاه بر دانشجو، دانشجو نيز تبديل به سوژه فرصت طلبي مي گردد که در پي "نمره" است. اميد در بهترين شرايط تنها در شکل فردي آن وجود دارد که همان فانتزي نفي ضرورت در شکل مهاجرت است. عمل فرصت طلبانه دانشجو در تحقق اميد فردي نتيجه اي جز تحکيم منطق ضرورت و نفي اميد جمعي طبقه دانشجو ندارد.

5- تحقق فانتزي اميد فردي در چهار چوب ضرورت به معني قرباني کردن اميد فردي تعداد بيشماري ديگر و اميد جمعي همه طبقه است. آنچه به شکل ضروری مسلم است آن است که مهاجرت محدود است.

6- تفوق منافع و امید جمعی بر منافع و امید فردی تنها زمانی ممکن است که فرد خود را در درون امر اجتماعی بازیابد. امر اجتماعی که اکنون حتی نشانه ای از آن وجود ندارد.

7- ضرورت در متخاصم ترین شکل نفی امید(جمعی)، شکلی از امید(فردی) را می پروراند که اساس تایید خویش است، از آن رو که جهت نیرو را از مرکز استقرار خویش به سمت بیرون تغییر می دهد. امیدی که تحقق آن متضمن نفی انقلاب یا شورش، یعنی نفی نفی ضرورت است.

8- ضرورت کلبی مسلکانه زندگی و دانشگاه که دعوتیست برای قربانی کردن و فرصت طلبی، در قامت این آرزوی خیر خواهانه تجلی می یابد: "موفق باشید"

هامون، شکیبایی، ابژه نسلی منتشر شده

dameshghi — Wed, 23 Jul 2008 07:59:18 GMT

درونماندگاری بصری اصل عدم قطعیت

یا تعلیق یک روز(+یک تاریخ) از زندگی نمونه وار روشنفکری ایرانی

شکیبایی فیلم هامون یا هامون فیلم مهرجویی همانند شاملو، فروغ، هدایت و... از جمله چهره هایی است که مشخصآ نمی توانیم به عنوان ابژه های نسلی خود قلمداد کنیم، با این حال نسل ما در فرایند تعریف و مشخص سازی ابژه های میل خود، آنها را از آن خود می کند، یا به تعبیر دیگر در سرمایه گذاری میل خود در آن ابژه ها با نسل های پیش از خود مشارکت می کند، این امر فرایند تفاوت یابی نسلی را- در تعیین ابژهای مجزاـ به تعلیق در می آورد و در نتیجه تاریخ نسلی ما به شکلی نا خواسته تداومی در گذشته می یابد که از زمان تاریخی به زمان اسطوره ای چرخش می یابد،در این کلیت یابی غیر تاریخی همواره پرسش ها یا پرابلماتیک های خاص و انضمامی توسط امر کلی نا مشخص بلعیده می شوند. این اتفاق بصورت خاص در تاریخ روشنفکری رخ می دهد، دقیقآ به همین دلیل ابژهای روشنفکری هر نسل تبدیل به ابژهای تاریخی نمی شوند بلکه به شکل گره های تکرار شونده در نسل ها جریان می یابند.

پرسش های انتولوژیک هامون همانقدر پرسش های نسل پیشین است که نسل ما را مخاطب قرار میدهد. مسئله آن است که هر نسل( به ویژه نسل ما) رویکرد تفسیری خاص خود در بازخوانی ابژهای پیشن را با سرمایه گذاری مجدد در ابژه های قبلی جایگزین کرده است* و در نهایت قدرت ابژه سازی و معنا بخشی به ابژه های نسلی خویش را تضعیف می نماید،و بدین گونه، تفاوت های تاریخی، بازنمایی نمی گردند. این امر همزمان به قدرت تحلیلی و قدرت نمادین هر نسل ضربه می زند.

*چپی ها هنوز "سر اومد زمستون" را جمع خوانی می کنند، دانشجویان "یار دبستانی" را تقدیس می کنند و درشب نشینی ها "امشب شب مهتابه" یا "مرا ببوس" برای هزارمین بار تکرار می شوند.

+ متنی از ابراهیم نبوی که خصایص ابژه نسلی هامون-شکیبایی را تصویر می کند(هامون ما بودیم)

باد می وزد

dameshghi — Mon, 21 Jul 2008 01:24:18 GMT

شروعش بی امان است و در انتها، تنها
جدال تجسد تام، نا تمام
تا امید را در کوه های المپی
در اوج تصویر همیشگی اش تمام کند
-میل کشتنم زبانه می کشد
آنجا که آسمان و زمین
من و ستاره ای که مادر نشانم داد
درون قاب ذهن به هم می پیچند-
آتشکده، زیر پوستم، زغالی نیم سوز است در همه جا
باد می وزد
باد می وزد