ترسیم یک فضای بی حاشیه جایی که خطوط ذهن محو می شوند از جایی که من و تو رو به روی هم ایستاده ایم و نگاه هایمان را از کنار آخرین تارهای موی یکدیگر آغاز می کنیم قرینه و معکوس به دور خود می چرخیم تا تمام ثانیه های ساکن را با منظره ی تهی مان یکی کرده باشیم شعری ناب در خلاء اجسام و واژه ها شکل می گیرد و تمام می شود بی آنکه به یک نقطه چشم دوخته باشیم ما مرگ را با یقین کامل اراده می کنیم.
7 آبان 1388
+
نوشته شده در 88/08/07ساعت 4:17 توسط صالح اولاد دمشقیه
|
