"وقتی همه خوابیم" آخرین کار سینمایی بیضایی حرکتی است رفت و برگشتی میان جهان داستانی و جهانی که در آن داستان شکل می گیرد،   بین داستان فیلم و داستان ساخته شدن فیلم

در صحنه ای از فیلم عوامل اصلی فیلم در حال ساخت" وقتی همه خوابیم" در حالی در یک رستوران گرد هم آمده اند که به ترتیب از فیلم کنار گذاشته شده اند، بازیگر نقش اول مرد، بازیگر نقش اول زن که نویسنده فیلم نامه نیز هست، و در نهایت کارگردان، مردم در حال عکس گرفتن با موبایل  و امضا گرفتن هستند که این سه نفر خود را در حال ادامه ساخت فیلم می بینند، قصه اصلی و نه قصه ای که توسط تهیه کنندگان دستکاری شده و در انتها زن و مرد با هم عروسی می کنند( پایان خوش)، قصه پیش می رود و به شکل موازی شاهد روند پیگیری حقوقی بین این سه نفر با تهیه کنندگان تحریف گر هستیم، در لحظه پایانی حکم به نفع فیلمی که تهیه کنندگان ساخته اند داده می شود، دادگاه حکم می دهد که از میان این دو نسخه فیلم کدام یک اصلی و صاحب حق اکران است. همزمان شاهد پایان تراژیک نسخه اصلی فیلم هستیم که  زن نقش اصلی فیلم در لباس مبدل مرد نقش اصلی چند چاقو می خورد و می میرد و راز قصه آشکار می شود، در این لحظه دوربین عقب می رود و ما آخرین لحظات را از قاب تلویزون می بینیم، دستی دکمه DVD PLAYER  را فشارمی دهد و یک CD خارج می شود، همزمان صدای زن نقش اول را می شنویم که می پرسد این را از کجا گیر آوردی، صدا جواب می دهد: از کنار خیابون

در این کار به رقم فاصله گذاری بین جهان واقعی و جهان داستانی، فیلم نامه به جهان داستانی پایبند می ماند، فکرش را بکنید اگر فیلم چنین پایان بندی می داشت: شخصیت زن اول در جهان واقعی داستان پشت فرمان است و چشمانش از اشک خیس است، پسرش از او می پرسد: "مامان کی میری سر کار"، شخصیت زن اول: "وقتی یه فیلمی که دوست دارم  و اونجوری که دوست دارم قرار باشه بازی کنم" یا دیالوگی شبیه به این