اگر تفاوت کلبی مسلکی و رندی را در بی معنایی و بی مبنایی تمیز دهیم ، آنگاه دانشگاه یک امر بدون دلالت است. آنچه موقیت ذهنی دانشگاه را بر می سازد تصویریست که امر نمادین از آن می سازد، همان تصویر اولیه ای که دانشجویان تازه وارد در ذهن خود دارند، دلالت ایدئولوژیک دانشگاه از آن رو که دیگر ایدئولوژی تبدیل به امر نمایشی شده ساقط شده است، آنچه اکنون می توان به عنوان ایدئولوژی از آن نام برد نه دلالت آن بلکه فرم کلبی مسلکانه آن است که با ضرورت پیوند خورده. پس ایدئولوژی دیگر یک گزاره نیست بلکه یک شکل است. شکلی که از جمله عناصر آن کنش و سوژه های انسانی آن هستند: در اینجا دانشجویان و کنش نمره خواهی و مهاجرت.
فرم کلبی مسلکانه، کنش و سوژه های اپورچونیست یا رند می آفریند، که خود بخشی از این ایدئولوژی به عنوان فرم هستند، سوژه اپورچونیست توسط ایدئولوژی اغفال نشده اند بلکه کنش خود را با این فرم انطباق می دهند، این کنش انطباق مستلزم همان خصلت بی مبنایی رندی است، و از آنجا که بی مبناست هم می تواند با خصلت نمایشی ایدئولوژی هماهنگ می گردد و هم در راه تحقق امید فردی به شکل پراگماتیک عمل نماید، معنا برای سوژه رند همان موفقیت است، مادامی که دانشجو به عنوان یک سوژه رند در پی موفقیت فردی است هیچ ضرورتی برای تغییر در شکل وجود ندارد چراکه مبنای کنش او بی مبنایی است. ضرورت تحقق امید جمعی، تصور یک شکل یوتوپیک است که مطلقآ برای سوژه رند بی مبنا، بی معنا است. مادامی که دانشجویان همانند تجار و بازرگانان و کار خانه داران و کارمندان و... در پی موفقیت باشند- یعنی متافیزیک زاییده این این شکل کلبی مساکانه و نمایشی ایدئولوژی-هیچ تغییری رخ نخواهد داد.

 

 

 

 

 

درونماندگاری بصری اصل عدم قطعیت

یا تعلیق یک روز(+یک تاریخ) از زندگی نمونه وار روشنفکری ایرانی

شکیبایی فیلم هامون یا هامون فیلم مهرجویی همانند شاملو، فروغ، هدایت و... از جمله چهره هایی است که مشخصآ نمی توانیم به عنوان ابژه های نسلی خود قلمداد کنیم، با این حال نسل ما در فرایند تعریف و مشخص سازی ابژه های میل خود، آنها را از آن خود می کند، یا به تعبیر دیگر در سرمایه گذاری میل خود در آن ابژه ها با نسل های پیش از خود مشارکت می کند، این امر فرایند تفاوت یابی نسلی را- در تعیین ابژهای مجزاـ به تعلیق در می آورد و در نتیجه تاریخ نسلی ما به شکلی نا خواسته تداومی در گذشته می یابد که از زمان تاریخی به زمان اسطوره ای چرخش می یابد،در این کلیت یابی غیر تاریخی  همواره پرسش ها یا پرابلماتیک های خاص و انضمامی توسط امر کلی نا مشخص بلعیده می شوند. این اتفاق بصورت خاص در تاریخ روشنفکری رخ می دهد، دقیقآ به همین دلیل ابژهای روشنفکری هر نسل تبدیل به ابژهای تاریخی نمی شوند بلکه به شکل گره های تکرار شونده در نسل ها جریان می یابند.

 پرسش های انتولوژیک هامون همانقدر پرسش های نسل پیشین است که نسل ما را مخاطب قرار میدهد. مسئله آن است که هر نسل( به ویژه نسل ما) رویکرد تفسیری خاص خود در بازخوانی ابژهای پیشن را با سرمایه گذاری مجدد در ابژه های قبلی جایگزین کرده است* و در نهایت قدرت ابژه سازی و معنا بخشی به ابژه های نسلی خویش را تضعیف می نماید،و بدین گونه، تفاوت های تاریخی، بازنمایی نمی گردند. این امر همزمان به قدرت تحلیلی و قدرت نمادین هر نسل ضربه می زند.

*چپی ها هنوز "سر اومد زمستون" را جمع خوانی می کنند، دانشجویان "یار دبستانی" را تقدیس می کنند و درشب نشینی ها "امشب شب مهتابه" یا "مرا ببوس" برای هزارمین بار تکرار می شوند.

یک روستایی زمانی که در اولین دیدار شیفته یک شهر بزرگ می شود تنها پرسشی که برایش مطرح نمی شود آن است که چگونه روستای خود را به چیزی شبیه آن شهر تبدیل کند، روستایی به شهر مهاجرت میکند و سعی می کند از این پس شهری باشد. فاصله تصور مادی-زمانی روستا تا شهر امکان درک از زمان به مثابه یک فرایند را سلب می کند. شهر در قالب یک زمان اسطوره ای(ابدی) می درخشد و اکنون تاریخی روستایی در مواجه با شهر منجر به پرتاب-مهاجرت در زمان بی زمان شهر می شود. ضرورت این آگاهی-مواجه، ضرورت تحقق امر غیر ممکن است که تنها با یک تحول تام مادی-مکانی یعنی مهاجرت امکان پذیر است، ضرورت تغییر ذهنی-عینی از زمان به مکان چرخش پیدا می کند. روستاییی را در نظر بگیرید که به هر دلیلی نمی تواند مهاجرت کند، همزمانی زیستن او با ضرورت تحقق امر غیر ممکن، شرایطی است که ما نیز در آن به سر می بریم